เว็บสำหรับสาวๆ ที่อยากดูดี ทั้งรูปร่าง บุคลิก ต่างๆ ไม่ว่าจะเป็น ทรงผม การแต่งหน้า การดูแลผิวให้เนียนสวยกว่าเดิม เป็นการเพิ่มเสน่ห์ให้กับตัวเอง ไม่ว่าคุณจะไปที่ไหน จะต้องมีคนยืนมอง ชื่นชมในความงามของคุณ และมีนิยายเรื่องสั้นให้อ่านเพลินๆ ด้วย

วันเสาร์ที่ 26 ธันวาคม พ.ศ. 2558

กาลครั้งหนึ่งของความรัก นิยายเรื่องสั้น : ไอ้หมู


กาลครั้งหนึ่งของความรัก

ฉันได้แต่ยืนนิ่งอยู่อย่างนั้น เวลากำลังเคลื่อนผ่านไปอย่างช้าๆ...ฉันรู้สึกอย่างนั้น ถ้าฉันกำลังเล่านิทานให้เด็กฟัง...ฉันน่าจะเริ่มต้นพูดคำว่ากาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว...ใช่...ที่ตรงนี้ ตรงที่ฉันและเขาเคยยืนอยู่ ฉันจำไม่ได้แล้วว่านานแค่ไหนที่เราทั้งคู่หันหลังแล้วเดินไปจากกัน...มันแค่ไม่กี่เดือนที่ผ่านมา แต่มันนานเหลือเกินกับความทรมานที่ฉันได้รับ
                ฉันยังหาคำตอบให้กับตัวเองไม่ได้ว่าทำไมบ่อยครั้งฉันถึงได้มายืนอยู่ที่นี่
                หรือว่า...ฉันกำลังผลักดันความรู้สึกตัวเองให้ระลึกถึงความทรงจำเหล่านั้น ฉันยังเฝ้าทำร้ายความรู้สึกตัวเองด้วยการกลับมาตรงนี้อีก หรือว่าฉันเสพติดความเจ็บปวดมันกลายเป็นสิ่งที่ฉันเลือกเติมเข้าไปเป็นส่วนหนึ่งของความสุขในชีวิต
                สายธาร...คิดซะว่าผมไร้ตัวตน
                คำพูดนั้นยังติดอยู่ในความทรงจำส่วนลึกที่สุดของฉัน เขามีเหตุผลอะไรนะ?
            ฝันร้ายยังมันยังลอยวนเวียนทุกครั้งที่ฉันหลับตาลง แต่...เมื่อฉันตื่นความจริงมันทำร้ายฉันยิ่งกว่าความฝันเสียอีก
                ทำไม?’
                คำถามที่ฉันยังเฝ้ารอคำตอบ นานแค่ไหนฉันก็ยังอยากรู้ หรือว่าบางสิ่งบางอย่างของชีวิตเราไม่จำเป็นต้องรู้คำตอบ ปล่อยให้มันผ่านเลยไป ฉันพยายามแล้วแต่มันยังย้อนกลับมา
                ฉันหาคำตอบให้ตัวเองเสมอ...ว่าทำไม หลายอย่างผุดขึ้นมาเป็นคำตอบให้ฉัน แต่มันยังคงไม่เพียงพอ ฉันอยากได้ยินคำตอบจากเขา
                หรือว่า...ฉันแค่...อยากได้ยินเสียงเขาอีกสักครั้งนะ
                อะไรคือความจริงที่ฉันต้องการ ฉันอยากรู้คำตอบ หรือฉันอยากเจอเขา? ฉันอยากเห็นเขายืนอยู่ตรงนี้กับฉันอีก แม้จะแค่เสี้ยวเวลาหนึ่งก็ตาม
                แม้จะรู้ว่าไร้โอกาสแต่ฉันก็ยังรอ
                หากผมต้องก้าวออกจากชีวิตใครสักคน คำตอบและเหตุผลผมมีให้ตัวเองอย่างเพียงพอ แต่มันไม่สามารถทำให้ผมบอกทุกอย่างที่คุณต้องการอยากรู้ ผมจะอยู่อย่างไร้ตัวตน
            มันก็ยังไม่ใช่สิ่งที่ฉันต้องการอยากรู้
                ภูทัตคะ ต่อจากนี้ไปเราเป็นอะไรกันคะ??’
            ‘คุณจะอยู่ได้โดยไม่มีคำว่าเราอีกต่อไป
                น้ำเสียงเรียบเฉย ใบหน้านิ่งนั้นสร้างความรู้สึกวูบชาให้ฉันไปทั่วร่าง
            ฉันจะอยู่ได้ยังไง...ถ้าไม่มีเรา
            ฉันพูดตัดพ้อเผื่อเขาอาจจะเปลี่ยนใจ น้ำเสียงยังคงอ้อนวอน
                ‘คนที่เขาพร้อมเคียงข้างคุณ เขารักคุณสุดหัวใจ เขารอคุณอยู่’
                ไม่ใช่คุณ???
            และนั่น นานแค่ไหนแล้วไม่รู้ ที่ฉันต้องอยู่อย่างไร้เงาเขาข้างกาย เขาฝากแค่ความเจ็บปวดไว้ให้ฉัน
                ฉันหลอกตัวเองอยู่อย่างนั้นว่าเขายังคอยอยู่ข้างๆ ฉันยืนอยู่ตรงนี้...ตรงที่กาลหนึ่งในวันนั้นเรามีกันและกัน กลิ่นอายของความรักมันยังคงอยู่...ทุกครั้งที่ฉันกลับมาที่นี่ ฉันได้สัมผัสมัน...ภูทัตฉันคิดถึงคุณ
“อธิศ...เป็นยังไงบ้างค่ะค่อยยังชั่วขึ้นไหม” ฉันถามคนที่ยังนอนอยู่บนเตียง ยิ้มหวานๆของฉันน่าจะเป็นกำลังใจให้เขาได้ ร่างกายที่เคยกำยำมีกล้ามเนื้อแทบทุกส่วนของตอนนี้เขากลายเป็นคนซูบผอม การเปลี่ยนเลือดทุกเดือนเพราะเกล็ดเลือดต่ำเมื่อไม่นานมานี้ทำให้เขาทรุดตัวลงอย่างรวดเร็ว
                “ดีขึ้นครับ...อยากกลับบ้านแล้ว” อธิศบอก เขาหงุดหงิดกับการที่ต้องนอนจมอยู่บนเตียงคนไข้มานานหลายอาทิตย์แล้ว จิตใจภายในที่เข้มแข็งกำลังต่อสู้กับร่างกายที่มันกำลังอ่อนแอ
                “คุณดูแข็งแรงขึ้นมากนะคะ” ฉันยังยิ้ม ฉันเอื้อมมือไม่จับแขนซีดๆของเขา
                “ก็ใช่บอกหมอได้ไหมว่าให้ผมกลับบ้าน” เขาอ้อนวอน
                เขาเป็นเพื่อนที่ดีเสมอสำหรับฉัน แต่ระหว่างเรามันเป็นได้แค่นั้น มิตรภาพไม่มีวันจางระหว่างเรากับคำว่าเพื่อนที่ฉันมีให้เขา ทั้งๆที่ฉันรู้ว่าเขารักฉันมากแค่ไหน เขาดีกับฉันมากแค่ไหน แต่หัวใจอันแสนทรยศของฉันยังคงล่องลอยไปอยู่กับอีกคนที่เขาได้มลายหายจากไป
                “ไม่ได้นะคะคุณยังต้องรักษาอาการให้หายดีกว่านี้”
                “ผมอยากกลับบ้านจะแย่” เขายิ้ม “ผมอยากให้คุณดูแลผมคนเดียว...สายธาร” เขาพูด เขารู้ว่าเขาคงเป็นได้แค่เพื่อน เขาไม่มีวันได้หัวใจของฉันไป เขารู้ว่ามันไปอยู่กับใครอีกคนนานมาแล้วและไม่มีวันที่เขาจะได้ครอบครอง
                “สัญญาว่าถ้าคุณกับบ้านฉันจะอยู่ดูแลคุณค่ะ ไม่ให้คาดสายตาเลย”
                “สัญญานะ”
                “ใช่สัญญา...ว่าแต่คุณรีบหายเร็วๆนะคะ”
                “แน่นอนผมแข็งแรงจะตาย” คนพูดพร้อมโชว์กล้ามอันน้อยนิด
            เมื่อคนเราห้ามหัวใจตัวเองไม่ให้...ไม่รัก...ไม่ได้ เขาเลือกที่จะเป็นฝ่ายรักฉันข้างเดียวมาตลอด ปราศจากข้อแม้ของความรัก เขาพร้อมที่จะอยู่เคียงข้างฉันแม้ในวันที่ฉันมอบหัวใจให้ใครอีกคน เขาเฝ้ารอวันที่เขาและฉันจะได้อยู่ด้วยกัน เขารู้...ว่ามันเป็นไปไม่ได้
                ฉันเองก็ไม่ได้รู้สึกต่างไปจากเขา เราอยู่ด้วยกันด้วยคำว่ามิตรภาพ วันนี้ร่างกายของเขาอ่อนแอ ฉันดีใจที่ฉันเป็นคนที่ยืนอยู่เคียงข้างเขาในวันที่เขาต้องการใครสักคน ฉันทำหน้าที่นี้ได้ดีที่สุด มันเป็นหน้าที่ แต่..ไม่มากไปกว่าคำว่าเพื่อน
เมื่อช่วงเวลาของช่วงเวลาสุดท้ายของชีวิตมาถึง คนที่เรารักที่สุดคือคนที่เราต้องการให้เขาจับมือเราไว้อย่างนั้นไม่ให้หายไปไหน ฉันดีใจที่ฉันได้ส่งเขาไปในโลกที่สวยงามอีกโลกหนึ่ง ฉันกุมมือเขาไว้จนวินาทีสุดท้ายก่อนที่เขาจะลาจากโลกนี้ไป
                “สัญญานะครับว่าถ้าผมมองลงมาจากโลกใบนั้น...ผมจะเห็นรอยยิ้มที่สวยงามของคุณเสมอ” เสียงเขาเหมือนกระซิบ
                “แน่นอนอยู่แล้ว..คุณจะเห็นมัน” เสียงสั่นเครือของฉัน ฉันทำได้ดีที่สุดแค่นั้นแหละมันน่าจะดีกว่าที่เขาจะเป็นน้ำตาฉัน
                “ผมไม่ได้ไปรอคุณอยู่ที่นั่น...แต่ผมจะเฝ้ามองคุณอยู่ที่นั่น” แม้ว่าลมหายใจจะแผ่วเบาแต่เขาก็ยังพยายามเอื้อนเอ่ยคำพูดออกมาให้มากที่สุด
                “อธิศคะ หลับให้สบายนะคะ” นั่นคงเป็นคำพูดครั้งสุดท้ายที่เขาได้ยินฉัน
                ร่างไร้วิญญาณของอธิศนอนอยู่อย่างนั้น เขาจากไปด้วยความสงบ ดวงตาเขาหลับสนิท ผิวที่ซีดเซียว การต่อสู้ทางร่างกายของเขากับโรคร้ายมันได้หมดเวลาลงแล้ว
                ฉันยังคงจับมือเขาไว้อย่างนั้น มองหน้าเขาไว้อย่างนั้น น้ำตาแห่งความพลัดพรากการสูญเสียมันพรั่งพรูออกมาไม่หยุด ฉันซบลงกับมือเขา น้ำอุ่นๆที่เปื้อนมือเขาอยู่หวังว่าเขาคงจะรับรู้
                “คุณคือเพื่อนที่ดีที่สุดของสายธารค่ะ.อธิศ”
แสงจันทร์สลัวส่องผ่านเมฆหนาลงมาพื้นเดินได้บ้าง ความมืดสนิทผ่านมาแค่บางช่วงเวลาเมฆเหล่านั้นลอยมากลบแสงจันทร์ บ่อยครั้งที่ฉันมายืนที่นี่ตอนกลางคืน บรรยากาศเงียบสงัดใต้แสงจันทร์มันทำให้ฉันคิดถึงใครบางคน
                คืนนี้พระจันทร์เต็มดวงสวยนะครับ
                ภูทัตบอกกับฉันทุกครั้งเวลาที่เรามานั่งมองแสงจันทร์ในคืนวันพระจันทร์เต็มดวง
                ฉันซบไหล่อิงแอบอกอุ่นกว้างนั้นเสมอ
                ค่ะ...มันช่างงดงามไร้ที่ติ...ดวงดาวระยิบระยับสวยงามส่องประกายทำให้คืนนี้ท้องฟ้าน่ามองยิ่งนัก
            ผมรักคุณ
                คำพูดนั้นมันยังวนเวียนอยู่ในหัวฉันเสมอ
                เรารักกันค่ะ
            ฉันยังจำได้ความสุขแบบนั้นคงหาไม่ได้ที่ไหนอีก นอกจากเขา...ภูทัต
                “คืนนี้พระจันทร์สวยนะครับ” น้ำเสียงคุ้นหูที่ไม่ได้ยินมานานดังมาจากด้านหลัง
                ฉันลังเลที่จะหันไปตามเสียงนั่น หยุด...เพื่อให้แน่ใจว่า ฉันไม่ได้กำลังหูฝาด
                “คิดถึงใครบางคน” เสียงนั้นยังคงพูดต่อ “กาลครั้งหนึ่งครั้งนั้นที่ผมจากไปโดยไร้คำตอบ วันนี้ผมต้องกลับมาตอบคำถาม” เขาถอนหายใจหวังว่าคนที่อยู่ตรงหน้าจะหันหน้ากลับมาให้เขาได้เห็นใบหน้าหวานๆที่เขาคิดถึงอย่างเป็นที่สุด “หวังว่าใครบางคนจะยังรอฟังจากผมอยู่” เขาส่งเสียงอ้อนวอน
            ถ้าพรที่ฉันขอจากพระจันทร์คืนนี้ได้ผลสิ่งนั้นกำลังจะเป็นจริง เขามา...พระจันทร์เจ้าขาฉันขอให้อย่าให้สิ่งนี้เป็นแค่ภาพความฝัน ขอให้มันเป็นความจริง
            ฉันค่อยๆหันหน้าไปกลัวว่าสิ่งที่คิดและกำลังได้ยินมันจะหายวับไปในทันที
                “ฉันถึงมาที่นี่บ่อยๆค่ะ” น้ำเสียงยังคงเฉยชา
                หัวใจเปี่ยมล้นไปด้วยความสุข สิ่งนี้ที่ฉันอยากเจอ แค่..สักครั้ง
                “ผมมาทุกครั้งที่คุณมา”
                “คุณไปอยู่ไหนมาคะ” เสียงฉันเริ่มสั่น
                “ผมอยู่ในที่ที่คุณไม่เห็นผม แต่ ผมเห็นคุณ”
                “ทำไม”
                “มีเหตุผลบางอย่างที่คุณน่าจะรู้”
                “คุณทำอย่างนั้นทำไม คุณรู้ว่าฉันไม่ได้รักเขา”
                “ผมทำร้ายเขาไม่ได้เขาเป็นเพื่อนรักคุณ”
                “คุณรู้ว่าเขา...ต้องจากไป?” ฉันถาม ยังมีหลายอย่างที่ฉันสงสัย
                “ใช่...ผมรู้”
                “แล้วคุณ...ก็เลือกที่จะจากฉันไป”
                “ผมจากเพราะความรัก...เขาต้องการคุณ”
                “ใจร้าย..คุณไม่เคยบอกฉัน”
                “อย่างน้อยผมก็รู้ว่าคุณยังรักผมตลอด...ไม่เปลี่ยนแปลง”
                ร่างของฉันเริ่มสั่นเล็กน้อยพร้อมกับเสียงของฉันที่มันสะอื้นร่ำไห้ออกมา เขายังคงดูอบอุ่น ใบหน้าอันเกลี้ยงเกลาของเขายังคงอยู่ในความทรงจำของฉันเสมอ
                เขาจากฉันเพราะความรัก จากฉันเพราะใครอีกคนที่เขาต้องการฉันในช่วงเวลาสุดท้ายของชีวิต เขาเลือกที่จะเดินไปจากฉันเพื่อให้ลมหายใจสุดท้ายของอีกคนได้มีฉันคนเดียวเท่านั้น ฉันเชื่อ...ว่าเขามาที่นี่ทุกครั้งที่ฉันมา
                เพราะทุกครั้งที่ฉันอยู่ตรงนี้...ฉันไม่เคยรู้สึกว่ากำลังยืนอยู่คนเดียว
                ฉันโผเขาไปซบอ้อมกอดอบอุ่นอันนั้น ฉันโหยหามันมาตลอด มันช่วยบรรเทาร่างกายอันสั่นไหวของฉันให้ผ่อนคลายลง
                “สายธาร...คิดถึงคุณค่ะ”
                ท่ามกลางบรรยากาศความโล่งโปร่งของที่นี่ คืนนี้อากาศเย็นเล็กน้อยแต่ฉันอบอุ่นอย่างบอกไม่ถูก
                “ผมจะไม่จากคุณไปไหนอีก”
                “สัญญาได้ไหมว่าจะไม่ทำอย่างนี้อีก”
                “ผมจะไม่มีวันจากคุณไปไหนอีก...ผมสัญญา”
                เขาลูบแก้มฉันแผ่วเบา เรามองหน้ากันอยู่อย่างนั้น เขาจูบที่หน้าผากฉันอย่างนุ่มนวล อ้อมกอดของคนรัก ความสุขที่ฉันถวิลหา มันห่างหายตายจากจากฉันไปช่วงเวลาหนึ่ง แต่แล้ว วันนี้ฉันได้มันกลับคืนมา ใต้เงาจันทร์อันแสนอบอุ่น ฉันกำลังยืนอยู่ในอ้อมกอดของคนรัก ดาวหลายล้านดวงส่องแสงระยิบระยับแพรวพราวอยู่บนนั้น เสมือนหนึ่งว่าพวกมันกำลงแสดงความยินดีกับเรา
                กาลครั้งหนึ่งของวันนี้ฉันเคยเจ็บปวดพร้อมกับการจากลา...แต่วันนี้จะเป็นอีกกาลครั้งหนึ่งของความรักที่ฉันจะจารึกไว้ในความทรงจำตลอดไป





Klik untuk melihat kode: :) =( :s :D :-D ^:D ^o^ 7:( :Q :p T_T @@, :-a :W *fck* x@

สวัสดีดี คุณผู้อ่านทุกๆ ท่าน หวังว่าบทความของเราจะเป็นประโยชน์ต่อผู้อ่านเป็นอย่างยิ่ง :O
TOP