เว็บสำหรับสาวๆ ที่อยากดูดี ทั้งรูปร่าง บุคลิก ต่างๆ ไม่ว่าจะเป็น ทรงผม การแต่งหน้า การดูแลผิวให้เนียนสวยกว่าเดิม เป็นการเพิ่มเสน่ห์ให้กับตัวเอง ไม่ว่าคุณจะไปที่ไหน จะต้องมีคนยืนมอง ชื่นชมในความงามของคุณ และมีนิยายเรื่องสั้นให้อ่านเพลินๆ ด้วย

วันเสาร์ที่ 26 ธันวาคม พ.ศ. 2558

คริสต์มาส...Love นิยายเรื่องสั้น : ไอ้หมู


คริสต์มาส...Love

คืนข้ามปีจะถึงในอีกไม่กี่วันข้างหน้า ถ้าหากวันนั้นมีใครสักคนให้จับมือกันผ่านพ้นปีเก่าข้ามสู่ปีใหม่ไปด้วยกันมันคงจะดีสินะ คืนนี้เป็นอีกคืนหนึ่งที่ผมยังโดดเดี่ยวแต่หลายๆคู่เขากำลังดื่มด่ำกับเทศกาลส่งความสุขต้อนรับปีใหม่ที่กำลังจะมาถึง หลายๆเทศกาลมันเป็นช่วงเวลาโหดร้ายสำหรับคนไร้คู่อย่างผม แต่ทำไงได้ ผมก็แค่ต้องผ่านมันไปให้พ้นคืนนี้...คืนวันคริสต์มาสอีฟ
                เสียงเพลงบรรเลงดนตรีสดหวานซึ้งยังคงกล่อมเกลาอารมณ์ผมได้ดี มันช่างเข้ากันกับรสชาติความอร่อยของเบียร์ขวดเล็กๆที่ผมถืออยู่ในมือ ผมกระดกมันขึ้นดื่มขวดแล้วขวดเล่าจำไม่ได้แล้วว่ากี่ขวด ไม่แน่ใจว่านานแค่ไหนแล้วที่ผมนั่งอยู่บนโซฟานุ่มๆตรงนี้ 
                สายตาพร่าพรางของผมยังทำงานได้ดี เพราะว่ามันยังมองเห็นเงาลางๆของหนุ่มสาวหลายคู่แดนซ์กันอย่างสนุกสนานเมื่อดนตรีสลับเป็นจังหวะเต้นเร้าใจในเวลาใกล้เที่ยงคืน ร่างกายที่ไม่ค่อยคุ้นชินกับฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่ผมกระดกเข้าสู่สายเลือดเกินขนาด มันเริ่มทรยศ มันกำลังเซถลาไปอีกทางหนึ่งทั้งที่ผมใช้แขนพยุงมันให้ลุกขึ้นตรงๆ
                “คุณคะ...คุณคะ..” เสียงนุ่มนวลของเธอคนนั้น ผมเซไปทับร่างเล็กบางนั้น หลังของเธอน่าจะปะทะเข้ากับกำแพงอย่างจัง แต่มือของเธอยังประคองตัวผมไว้แน่น เสียงของเธอทำให้ผมรู้สึก...ปลอดภัย
                “อืม...อืม...” ผมพูดได้แค่คำนั้น ผมจะพูดได้ยังไงในเมื่อร่างอันใหญ่โตของผมมันอยากจะล้มนอนไปซะตรงนั้น ดวงตาทั้งคู่ของผมมันอยากจะหลับอยู่ข้างๆร่างเล็กๆนี้
                “คุณโอเคไหมคะ” มือเธอเขย่าๆผม แต่ถ้าอ้าปากพูดอะไรตอนนี้อาจจะมีอะไรที่มันเต็มอยู่ในท้องผมพุ่งทะยานออกมาข้างนอกทันที
                “หือ..หือ..” ผมยังมึน งง
                “คุณเมานะคะ มีเพื่อนมาด้วยไหม”
                “ม่ายยยยยย...มะมะมะ...มี...คร๊าบบบบบบ”
                เธอประคองผมไปนั่งตรงโซฟานุ่ม“อยู่ตรงนี้ก่อนนะคะ” ความดังของเสียงดนตรีทำให้เธอจำเป็นต้องกระซิบที่หูผม
                “คุณเมานะคะ พักก่อนนะคะ คุณมาคนเดียวเหรอคะ” เธอพยายามถามผม
                “หือ...หือ..” ผมนี่มันแย่จริงๆแม้แต่สื่อสารกะใครเขายังไม่รู้เรื่อง
                “คุณพักที่ไหนคะ” เธอถามผมอีกครั้ง
                “เฮ้ย...ยัยกิ๊บฉันว่างานนี้ไม่พ้นแกต้องหาทางไปส่งพ่อขี้เมาคนนี้แหงๆ คนดีอย่างแก ยุ่งเรื่องชาวบ้านเขาดีนัก หรือว่าจะเรียกแท็กซี่ให้เขาดี” เสียงใสๆสองคนกำลังสนทนาอยู่ใกล้ๆหูผม
                “เขาเมาขนาดนี้ให้ฉันลองถามเขาก่อนว่าเขาพักที่ไหนเผื่อเขาจะจำได้”
                เธอเอามือจับแขนผมไว้มือนุ่มเล็กเรียวคู่นั้นทำให้ผมขนลุกซู่ เธอช่างเป็นคนที่มีน้ำใจกับผมเสียจริง ผมคิดว่าเธอน่าจะเรียกแท็กซี่ให้ผมหรือน่าจะทิ้งผมไว้ตรงนี้ซะอีก “คุณพักที่ไหนเหรอคะ” เธอมองหน้าผมพยายามสื่อว่าให้ผมตั้งสติแล้วบอกเธอให้ได้ว่าผมพักที่ไหน
                “ฉันจะไปส่งค่ะ พอจะจำได้ไหมคะว่าพักที่ไหน”
                “โอ๊ย..ยัยกิ๊บแกนี่มันความพยายามอย่างสูงสุดจริงๆ” อีกเสียงหนึ่งพูดแทรกขึ้นมา สักพักผมเห็นเจ้าของเสียงนั่นกระโดดขึ้นเต้นอย่างสนุกสนาน ทุกคนร่วมร้องเพลงกันอย่างเพลิดเพลิน
                เพลงนั้น...ทำให้ผมรู้ว่าขณะนี้เป็นเวลาหลังเที่ยงคืนแล้ว

We wish you a merry Christmas
(วี วิ๊ช ยู อะ เม๊อร์รี่ คริสต์มาส)
We wish you a merry Christmas
(วี วิ๊ช ยู อะ เม๊อร์รี่ คริสต์มาส)
We wish you a merry Christmas
(วี วิ๊ช ยู อะ เม๊อร์รี่ คริสต์มาส)
And a happy New Year.
(แอนด์ ดา แฮ๊พพี่ นิว เยียร์)
Glad tidings we bring
(แกล๊ด ไทดิงสฺ วี บริง)
To you and your kin;
(ทู ยู แอนด์ ยัวร์ คิน 
Glad tidings for Christmas
(แกล๊ด ไทดิงสฺ ฟอร์ คริสต์มาส)
And a happy New Year!
(แอนด์ ดา แฮ๊พพี่ นิว เยียร์ !)
               
               
                เธอยังเขย่าตัวผม “คุณคะ คุณคะ”
                “คร๊าบบบบบ...” ผมพอจะเรียกสติกลับคืนมาได้นิดหน่อย “ผะผะผะ ผม...จะกลับ...เองงงงง...คร๊าบบบบ” ผมพยายามสื่อสารกับคนที่คอยประคองผมไว้และจับแขนผมอยู่
                “คุณเมามากคะ เดี๋ยวฉันพาคุณออกไปข้างนอกนะคะในนี้เสียงดังมาก” เสียงกระซิบที่ข้างหูอีกครั้ง เธอประคองผมไว้มือเธอยังจับแขนผมไว้แน่นเธอคงกลัวผมจะล้มลงไป และแน่นอนถ้าเป็นอย่างนั้นร่างเล็กๆของเธอคงจะต้องกลิ้งลงไปพร้อมๆกับผม
                เสียงดังอู้อี้ๆอยู่ในหูเมื่อตะกี้หายไปในทันทีเมื่อเราเดินพ้นออกจากประตูบานใหญ่หน้าผับ
                ผมได้ยินเสียงเธอชัดเจนขึ้น “คุณพักที่ไหนพอจะจำได้ไหมคะ”
                “ธารารินทร์คอนโด...คะคะคะคร๊าบบบบบ”
                “ฉันจะลองหานะคะว่ามันอยู่แถวไหน”
                “มะมะมะ...ม่ายไกล...จากที่นี่...คะคะคะคร๊าบบบบบ”
                “คุณรอที่นี่นะคะฉันจะไปตามเพื่อนก่อน”
                ไม่นานนัก ผม...กำลังโดนหิ้วปีก สาวสวยสองคนกำลังหิ้วผมไปขึ้นรถ ผมยังสะลึมสะลือ ไม่รู้ว่านานแค่ไหนกว่าไอ้ฤทธิ์น้ำเมาที่ผมดื่มไปเพื่อให้มันลืมวันนี้มันจะหมดฤทธิ์ซะที...วันเหงาๆของผม คนแปลกหน้าที่น่ารักกับผม ผมอยากจะคุยกับเธอแบบมีสติ ผมอยากจะทำความรู้จักกับเธอ
                ทั้งสองจับผมนั่งเบาะหน้าข้างคนขับ สติอันน้อยนิดของผมมองเห็นใบหน้าสวยน่ารักของเธอคนนั้น เธอยิ้มให้ผม ผมยังเมาอู้อี้ๆอยู่ข้างๆเธอ แต่ผมไม่ลืมที่จะขอเบอร์ติดต่อเธอไว้ จะว่าไปแล้วไอ้เจ้าความเมานี่มันทำให้ความกล้าของผมมีมากจนเกินปกติ
                “ผม...ผม...ขอ...ขอ...ขอบคุณ..น๊าคร๊าบบบบ”
                “พอจะจำทางได้ไหมคะ” เธอถามเสียงหวานน่ารักเหมือนใบหน้าน่ารักที่ผมกำลังมองอยู่ ถึงแม้ตัวผมจะแผ่หลาอยู่เบาะหน้าข้างคนขับแต่หน้าผมจ้องเธอมาตลอดทาง ผมไม่มีทางที่จะลืมคนอย่างเธอ
                ผมชี้ไปตามทางได้บ้าง
                ระยะทางที่ไม่ไกลนักทำให้ผมมาถึงคอนโดฯโดยปลอดภัย
                “รอแป๊บนึงนะคะ” เธอเปิดประตูรถฝั่งคนขับเดินอ้อมด้านหลังรถมาเปิดประตูให้ผม เพื่อนอีกคนไม่มีเสียงอะไรเล็ดลอดออกมา ผมว่าเพื่อนเธอหลับปุ๋ยอยู่หลังรถแน่ๆ
                ไม่ลืม...สิ่งที่ผมต้องตั้งสติให้ได้คือขอเบอร์ติดต่อเธอไว้
                “ขอบบบบ...คุณครับ...ผมอยากได้เบอร์ติดต่อคุณ...คุณมีน้ำใจกับผม ผมอยากตอบแทนคุณ”
                “ได้ค่ะ แต่เดี๋ยวลงรถก่อนนะคะฉันจะพาคุณไปส่งที่หน้าลิฟท์”
                “คร๊าบบบบบ” ผมทำตามโดยดี “ ผะผะผะ...ผมขอเบอร์นะครับ...” ความพยายามของผมยังมีอยู่ ผมอยากรู้จักกับเธอ
                เตียงนุ่มสีน้ำตาลกว้าง แอร์เย็นฉ่ำห้องโทนสีน้ำตาลเข้ากับที่นอนที่ผมกำลังนอนอยู่ ความเรียบหรูคลาสสิกอันคุ้นตา ผมมาอยู่ตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ นาฬิกาบอกว่าเป็นเวลา บ่ายโมง วันที่ 25 ธันวาคม 2558
                กระดาษแผ่นเล็กๆ
                ผมลืมตาขึ้น มือผมมีกระดาษแผ่นเล็กๆอยู่ มันยับยู่ยี่ ผมคงกลัวมันจะหลุดหายไปเมื่อคืน ผมค่อยๆคลี่มันเปิดอ่าน
คืนคริสต์มาสอีฟ
0822064944
กิ๊บ

นอกจากกาแฟถ้วยโปรดที่ผมต้องดื่มทุกครั้งที่ตื่นนอนแล้ว คงไม่มีอะไรให้คิดถึงและทำเป็นพิเศษในแต่ละวัน
                แต่...วันนี้ ไม่เหมือนวันอื่น ผมต้องรีบโทรหาเธอ
                ตื๊ดๆๆๆ
                ผมแนบหูโทรศัพท์ไว้อย่างนั้น รอว่าเมื่อไหร่คนน่ารักปลายสายจะรับสักที
                “สวัสดีค่ะ” เสียงที่ผมได้ยินเมื่อคืน
                “เอ่อ...เอ่อ..สวัสดีครับ” ผมยังเขินกับความน่าอายที่ผมทำเมื่อคืนไม่รู้ว่าอะไรที่ผมทำลงไปบ้าง แต่ก็ช่างเถอะถ้าไม่ใช่เมื่อคืน วันนี้ผมคงไม่ได้กำลังสนทนาอยู่กับคนใจดีน่ารักคนนี้
                “ค่ะ” เธอพูดสั้นๆ เสียงเธอเป็นมิตรกับผมเป็นอย่างยิ่ง
                “ผม คชาครับ คือ คือ คือว่า เมื่อคืน...ผมต้องขอบคุณนะครับที่คุณกิ๊บลากผมกลับมาถึงคอนโดได้อย่างปลอดภัย”
                “ไม่เป็นไรค่ะ ยินดีค่ะ”
                “ผมอยากจะเลี้ยงตอบแทนคุณกิ๊บน่ะครับ คืนนี้ผมขออนุญาตเลี้ยงข้าวเย็นคุณกิ๊บได้ไหมครับ”
                “ไม่เป็นไรค่ะ ไม่ต้องเลี้ยงก็ได้ แค่กิ๊บรู้ว่าไอ้หนุ่มขี้เมาเมื่อคืนที่กิ๊บหิ้วไปส่งปลอดภัยก็ดีใจแล้ว ฮ่าฮ่า”
                “แต่ผมอยากเจอคุณ อยากขอบคุณคุณจริงๆครับ”
                “งั้น...ที่ไหนดีคะ”
                เหมือนสวรรค์เป็นใจให้ผม แน่นอนว่าวันนี้อย่างน้อยผมก็ไม่ต้องไปฉลองคริสต์มาสคนเดียว
ร้านอาหารบนดาดฟ้าของโรงแรมหรูใจกลางกรุงเทพฯทำให้มองเห็นวิวทิวทัศน์ของเมืองนี้ได้อย่างรอบด้าน สะพานแขวนสีทองโดดเด่นเป็นสง่าข้ามพาดผ่านแม่น้ำเจ้าพระยา พระอาทิตย์กำลังจะลับขอบฟ้าแสงสีทองจางๆของมันส่องลงมากระทบคนที่นั่งรับลมเย็นอยู่บนนี้
                “ผมดีใจนะที่ได้เจอคุณ” ผมยิ้มด้วยความจริงใจกับมิตรภาพอันใหม่ที่กำลังเกิดขึ้นในใจผม ผมไม่แน่ใจว่าเธอจะรู้สึกเหมือนผมหรือเปล่า
                “ค่ะ ดีใจที่ได้มีเพื่อนใหม่ ในวันปีใหม่”
                “ครับ” ผมยิ้ม “แต่ผมไม่ได้ขี้เมานะ ผมแค่ดื่มไม่ค่อยเก่งเลยเมา ฮ่าฮ่า” ผมแก้ตัวน้ำขุ่นๆ แต่มันเป็นอย่างนั้นจริงๆ
                “คุณเมาหนักมากเมื่อคืน” เธอบอก
                “บางครั้งผมชอบนั่งดื่มคนเดียว”
                “ถ้าจะดื่มหนักคุณน่าจะมีเพื่อนไปด้วย”
                “ผมอยากมีคนรู้ใจไปด้วยทุกที่ แต่ยังไม่เจอ...คนนั้น...” ผมยิ้ม ผมต้องการผูกมิตรกับคนตรงหน้าไม่ใช่แค่เมื่อคืนที่ผ่านมาหรือแค่วันนี้ แต่...มิตรภาพอย่างยั่งยืนและยาวนาน ผมอยากเรียนรู้เธอ
                “ไม่งั้นคราวหน้ามีหวังคุณได้นอนหน้าผับแหงๆ” เธอหัวเราะ รอยยิ้มบนใบหน้านั่นช่างดูน่ารักจริงๆ
                “ถ้าไปกับเพื่อนผมก็ไม่เจอคุณนะสิ”
                “ก็คุณเล่นล้มทับกิ๊บมาทั้งตัวอย่างนั้น กิ๊บไม่ใช่คนใจดำนะคะ จะทิ้งคุณไว้อย่างนั้นก็กระไรอยู่” เธอจ้องหน้าผมอมยิ้มหวานๆ
                “แด่มิตรภาพของเราครับ สุขสันต์วันคริสต์มาส” ผมมองหน้าเธอ แก้วไวน์แดงยกขึ้นชวนเธอดื่มฉลองวันแห่งการเริ่มรู้จักกันถึงแม้เราจะเริ่มอย่างตะกุกตะกักก็ตาม
                “ค่ะ สุขสันต์วันคริสต์มาสและก็สุขสันต์วันปีใหม่ไทยล่วงหน้าด้วยนะคะ” เธอยิ้ม ยกแก้วไวน์ของเธอขึ้นมาชนผมเล็กน้อย
                แม้เมื่อคืนจะเป็นคืนวันคริสต์มาสอีฟอันแสนทุลักทุเลของผม แต่ผมกลับต้องขอบคุณมันที่ทำให้ผมมีวันคริสต์มาสที่ไม่แสนเหงาอีกต่อไป
                พระอาทิตย์ลับขอบฟ้าไปตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ แสงไฟสลัวจากหลอดกลมเล็กที่ติดอยู่รอบๆทำให้ที่นี่ดูคลาสสิก อบอุ่น หัวใจของผมเริ่มกลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้งหนึ่ง...คืนวันคริสต์มาส....LOVE

The End.               





Klik untuk melihat kode: :) =( :s :D :-D ^:D ^o^ 7:( :Q :p T_T @@, :-a :W *fck* x@

สวัสดีดี คุณผู้อ่านทุกๆ ท่าน หวังว่าบทความของเราจะเป็นประโยชน์ต่อผู้อ่านเป็นอย่างยิ่ง :O
TOP